”(…) halam artık evinin sadece birbirine bitişik iki odasında yaşıyor, öğleden sonraları, odalardan biri havalandırılırken ötekine geçiyordu. Bunlar, -tıpkı bazı yerlerde, havanın ya da denizin geniş alanlarında, bizim göremediğimiz sayısız tekhücreli hayvanın bir ışık bir koku yayması gibi-…
Uzun bir aradan sonra bütün tırnaklarım aynı renk.
Ve uzun bir aradan sonra saçlarım da kısa değil. Yani en azından kimse “askerliği nerde yaptın eheh” esprisi yapıp saçlarımı karıştıramıyor. En fazla “ense traşlı” esprilere maruz kalıyorum, o da azalarak biter herhalde.
Çünkü, ilk defa birisinin bana seslenirken iyelik eklerini sevgi sözcükleriyle birleştiriyor oluşu “normal” hissettiriyor. Ben de sanırım bunun hakkını vermeye çalışıyorum -kendimce- elimden geldiğince “normal” gözükerek.
Bu bana uzun zamandır yabancı bi his - yabancı bi görünüş.
Kısacık saç modellerini ve rengarenk ojelerimi hala seviyorum; ama sanırım değişikliği daha çok seviyorum.
true story.
İstanbul’da kar yağışını kaçırdım diye sızlanırken, uyandığımda bu manzarayla karşılaştım. Evet, biliyorum azıcık bir kar bu.(Özellikle 1.5 yıl Umuttepe’de okuduğumu düşünürsek, benim için bir hayli az)
Ama sizler için küçük, İzmir’dekiler için gerçekten büyük bir olaydı bu:)
Hiç utanmadan 2 cm’lik karı bahane edip kırmızı battaniyeme sarıldım, defalarca http://fizy.com/#s/1dln3g dinlemek suretiyle çay içip uzaklara daldım.
Evet sonunda benim de kar fotoğrafım olduğuna göre, artık bahar gelebilir, gelmeli bir an önce.
Önce Kordon’da çimlerde, sonra Cihangir’de merdivenlerde şarap içelim.
deyimyerinde sordu: güzel kafan var. fakat teman çok sikten.
eyvallah. çok ilgilenmiyorum kendi profilimle ya bi önerin varsa değiştiriyim:)
